Powiedzenie "człowiek uczy się całe życie" jest powiedzeniem, z którym chyba wszyscy się zgodzą w 100%. Od malutkiego bobaska musimy się wszystkiego nauczyć od najprostszych czynności takich jak np. umiejętność siedzenia - ba utrzymania w górze główki, już nie wspomnę o chodzeniu czy mówieniu. Im człowiek starszy tym bardziej sobie uświadamia jak wiele rzeczy jeszcze istnieje, o których nie ma pojęcia a które chciałby odkryć i pojąć. Od kąd jestem mamą moją główną czynnością, której muszę się nauczyć to CIERPLIWOŚĆ. Nie ukrywam, że z natury jestem wielką choleryczką, w jednej sekundzie potrafi mnie coś lub ktoś tak zdenerwować, że jakbym mogła to zrównałabym z ziemią wszystko co miałabym pod ręką. Na swoje usprawiedliwienie dodam, że równie szybko jak się moja złość pojawia - bardzo szybko odchodzi, oczywiście nie zawsze, jak każda kobieta lubię gdy mój mężczyzna (czytaj mąż) próbuje załagodzić i puścić w niepamięć całą awanturę. Nie zawsze jest to możliwe bo każdy w swoim życiu przeżył chociaż jedną naprawdę ogromną awanturę gdzie można byłoby taką sytuację porównać z wojną światową. Ale .... co tam awantury one są potrzebne do tego aby potem móc się pogodzić i żeby znowu wszystko wróciło do pierwotnego stanu :) a jak wiadomo godzenie się jest taaakie przyjemne ;). A jeśli mowa o godzeniu to tego też trzeba się nauczyć, bo to nie zawsze jest takie łatwe zwłaszcza jak się trafi na równie wielkiego choleryka jakim ja jestem. Wracając do cierpliwości. W przypadku mojego dziecka, które kocham nad życie i jest najważniejszą na świecie dla mnie osobą cierpliwość musi się u mnie pojawiać niemalże codziennie. Z dnia na dzień moja Julka staje się coraz większą dyktatorką, musi być tak jak ona zechce a jak mama powie "NIE" to mogę tylko współczuć sąsiadom, ponieważ jej pisk ma tyle decybeli co 5 młotów pneumatycznych :) Czasami tak potrafi mnie wyprowadzić z równowagi, że naprawdę ciężko mi jest się opanować ale wystarczy, że popatrzy na mnie tymi dużymi pięknymi oczkami, uśmiechnie się tak słodko pokazując swoje śliczne białe ząbki a moje złości odlatują daleko niczym ptaki na zimę w ciepłe kraje. Bądź co bądź nasze życie to jedna wielka nauka czy to się komuś podoba czy też nie :)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz